صندوق کسب و کار اجتماعی آروند
حل مساله ای اجتماعی از بی بهرگان از طریق کسب و کارهای اجتماعی
هدف صندوق آروند سرمایه گذاری در کسب و کارهای اجتماعی ست که منجر به توسعه پایدار و بهبود کیفیت زندگی در دهک های اول تا سوم جامعه (بی بهرگان) شود. رسالت ما ایجاد و حمایت از کسبوکارهایی است که دغدغه اجتماعی دارند و در مسیر حل مسائل واقعی از دهک های اول تا سوم (بی بهرگان) گام برمیدارند.
دربارۀ ما
ماموریت صندوق کسب و کار اجتماعی آروند، افزایش کیفیت زندگی بی بهرگان در کشور عزیزمان ایران است.
با الهام از الگوی کسبوکار اجتماعی پروفسور محمد یونس، این صندوق اصول کسب و کار اجتماعی را به شرح زیر مبنای عملکرد خود قرار داده است.
کسبوکار اجتماعی چیست؟
کسبوکار اجتماعی، بنگاهی است که برای حل یک مشکل اجتماعی ایجاد میشود، نه برای حداکثرسازی سود شخصی. سرمایهگذاران فقط سرمایهگذاری خود را از محل سود حاصله برداشت می کنند و هیچ سود مازادی از آن برداشت نمیکنند؛ تمام سود دوباره در خود کسبوکار برای گسترش و بهبود اثر اجتماعی سرمایهگذاری میشود.
عناصر کلیدی در تعریف محمد یونس:
- هدف اصلی:
حل یک مسئله اجتماعی (مثل فقر، بیکاری، نابرابری، آموزش، سلامت، محیطزیست، زنان، و...)، نه کسب سود. - مالکیت و سرمایه:
کسبوکار میتواند متعلق به افراد، شرکتها یا نهادها باشد، اما سرمایهگذاران فقط اصل سرمایهی خود را بازپس میگیرند، نه سود. - سود و مازاد درآمد:
کل سود باقیمانده باید دوباره در خود شرکت برای توسعهی خدمات اجتماعی یا بهبود کارایی صرف شود. - تکیه بر پایداری مالی:
بر خلاف خیریهها، کسبوکار اجتماعی باید از نظر مالی خودکفا باشد، یعنی بدون وابستگی دائم به کمکهای بلاعوض بتواند ادامه دهد. - مالکیت توسط ذینفعان (در صورت امکان):
در بسیاری از مدلها، خود فقرا یا ذینفعان اجتماعی سهامدار یا مدیر کسبوکار میشوند.
یونس در کتاب Building Social Business میگوید:
“A social business is a non-loss, non-dividend company dedicated entirely to achieving a social goal.”
یعنی:
کسبوکار اجتماعی شرکتی است بدون زیان و بدون تقسیم سود که تماماً برای تحقق یک هدف اجتماعی بنا شده است.
عناصر هفت گانه کسبوکار اجتماعی محمد یونس
۱. هدف کسبوکار، حل یک مسئله اجتماعی است — نه حداکثرسازی سود.
کسبوکار اجتماعی با نیت رفع یک مشکل واقعی (مثل فقر، آموزش، سلامت، محیطزیست، تبعیض جنسیتی و...) ایجاد میشود.
سود فقط ابزاری است برای پایداری مالی، نه هدف نهایی.
۲. شرکت باید از نظر مالی خودکفا باشد.
برخلاف خیریهها، کسبوکار اجتماعی باید هزینههای خود را از محل درآمدش تأمین کند، نه از کمکهای بلاعوض.
پایداری مالی بخشی از ماهیت آن است.
۳. سرمایهگذاران فقط اصل سرمایهشان را پس میگیرند؛ هیچ سودی بین سهامداران تقسیم نمیشود.
این اصل باعث میشود انگیزهی سرمایهگذاری از جنس «مسئولیت اجتماعی» باشد نه «منفعت شخصی».
سود باقیمانده در خود کسبوکار میماند.
۴. سود و مازاد درآمد دوباره در خود شرکت برای توسعه و بهبود خدمات اجتماعی بازسرمایهگذاری میشود.
هیچ سودی خارج از شرکت پرداخت نمیشود؛ بلکه برای گسترش اثر اجتماعی، نوآوری یا بهبود کیفیت استفاده میشود.
۵. شرکت با محیطزیست و جامعه رفتار مسئولانه دارد.
در تمام تصمیمها، آثار اجتماعی و زیستمحیطی در نظر گرفته میشود.
یونس میگوید: «کسبوکار اجتماعی باید درمانگر جامعه باشد، نه آسیبزننده.»
۶. کارکنان باید با شرایط کاری عادلانه و لذتبخش فعالیت کنند.
یعنی احترام، امنیت شغلی، و فرصت رشد برای کارکنان بخش جداییناپذیر مأموریت شرکت است.
۷. کار با شادی انجام میشود.
محمد یونس باور دارد که در یک کسبوکار اجتماعی، رضایت از خدمت به دیگران و ایجاد تغییر مثبت باید منبع انگیزه و شادی در کار باشد.
معرفی کتاب های محمد یونس برای مطالعه بیشتر:....
هدف صندوق آروند:
هدف ما این است که با بهره گیری از تجربه های بین المللی، نمونه های موفق کسب و کار اجتماعی را در ایران ایجاد و یا به توسعه آنها خدمت کنیم. در این راستا از همه عزیزانی که راه حلی برای حل مساله ای مشخص از بی بهرگان (دهک های اول تا سوم جامعه) در شهرها و روستاهای مختلف کشور دارند یا کسانی را می شناسند که در این راستا فعالیت می کنند درخواست می کنیم جهت همکاری با این مجموعه تماس حاصل فرمایند.